Aanbieding

parelketting met cultivé parels met 14 karaat witgouden sluiting.


225,00

nu
€ 175 00

parelketting met cultivé parels met 14 karaat witgouden sluiting.



Nieuwsbrief
Meld u aan voor onze nieuwsbrief:

Gastenboek
Beste mevrouw Oranje, Vandaag heb ik de cassette ... lees meer >>
05-01-2013

Beste Gertrude, Vandaag voor het eerst het visbestek gebruikt. We zijn ... lees meer >>
04-01-2013

Wat een fantastisch mooie parelrand trancheerset heeft U weten te ... lees meer >>
25-12-2012

Plaats een bericht >>



geschiedenis van Gero

GERO

Gero maakt sinds 1986 deel uit van bv Koninklijke van Kempen & Begeer, welke ook de merken BK, Keltum, Royal VKB en Van Kempen & Begeer voert.

Gero is een vooraanstaande fabrikant van edelstalen bestek. Kwaliteit, duurzaamheid en uitgekiende vormgeving staan centraal bij de ontwikkeling van onze bestekken. Een mooi Gero bestek op tafel geeft uw diner de finishing touch. Jaar in, jaar uit! - (www.gero.nl)

Historie
De N.V. Gero fabriek werd in 1912 in Zeist opgericht onder de naam 'Eerste Nederlandsche Fabriek van Nieuw Zilverwerken v/h MJ. Gerritsen & Co'. Onder leiding van M.J. Gerritsen en H.J.M. Simonis produceerden zij onder de merknaam Gero, messen, lepels, vorken en aanverwante artikelen te fabriceren in een ander metaal dan zilver en in typisch Nederlandse modellen.

Gero vervaardigde haar producten in die tijd in twee kwaliteiten, te weten Gero-Zilver (verzilverd witmetaal) en Gero-Alpacca (gepolijst witmetaal), ook wel nieuw zilver genoemd. De opzet van het bedrijf was bescheiden, men begon met veertig medewerkers. Kwaliteit, duurzaamheid en een deugdelijke vormgeving stonden in de productie voorop en de Gerofabriek adverteerde met een 'menschenleeftijd garantie' op het Gero-zilver. Spoedig maakte zij alles op het gebied van tafelgoed en door kleine verschillen in de ontwerpen aan te brengen, zoals glad, parel en filet, ontstond een ogenschijnlijk groot en gevarieerd assortiment.

De producten verwierven in de loop der jaren steeds grotere bekendheid. Wat betreft het Gero-Zilver beperkte men zich niet alleen tot lepels en vorken, maar men ging tevens over tot het produceren van alle mogelijke luxe-artikelen, servieswerk en hotelzilver in zware kwaliteiten.

In 1923 werd sierkunstenaar Chris van der Hoef (1875-1933) door de fabriek aangetrokken om ter gelegenheid van het 25-jarig regeringsjubileum van Koningin Wilhelmina een tinnen herinneringsbord te ontwerpen. Aanvankelijk ontwierp hij verschillende tinnen voorwerpen nog traditioneel van vorm en materiaalgebruik, later werden zijn ontwerpen ook in Gero-zilver uitgevoerd. In de jaren dertig sloot hij steeds meer aan bij een internationaal modernistische vormgeving en zijn er invloeden van de Art Deco en het Bauhaus waarneembaar. Chris van der Hoef heeft o.a. bestekmodel no. 688 ontworpen. Dit kenmerkende Art Deco bestek met gehamerde stelen met verticale en horizontale lijnen bij het lemmet en uitstulpingen aan het einde van de steel is waarschijnlijk alleen in de jaren dertig en vlak na de oorlog geproduceerd.

Na de succesvolle bijdragen van Chris van der Hoef ging in 1929 de Gerofabriek een samenwerking aan met Jan Eisenloeffel. Hij ontwierp warschijnlijk alleen bestekmodel 70(0) dat Gero tot ver in de jaren vijftig produceerde. Het bestek heeft een strakke lijnvoering met aan beide zijden van het heft een verticale gestanste lijn. Bij de verbinding lemmet-heft en bak-heft is een accent aangebracht met horizontale groeven. Bij het bestek waren tevens messenleggers verkrijgbaar.

De Gero-zilveren bestekken van Eisenloeffel en Van der Hoef waren relatief duur wat de idealen van de Gero, betaalbaar tafelgoed voor iedereen, in het gedrang bracht. Ook andere bekende ontwerpers verbonden zich aan de fabriek, zoals A.D. Copier die eind jaren twintig onder andere verzilverde kandelaars, schalen en olie- en azijnstellen ontwierp. Zijn ontwerpen voor de Gerofabriek sluiten qua vormgeving aan bij zijn bol- en cilindervormige modellen uit Leerdam.

In 1930 introduceerde Gero het goedkopere roestvrijstalen Zilmeta (een legering van nikkel, chroom en staal die tot op de dag van vandaag nog actueel is en als algemeen aanvaarde kwaliteitsnorm geldt), een door en door vlekvrij metaal, dat de mogelijkheden voor metaalwaren voor betaalbaar huishoudelijk gebruik vergrootte. In de loop der jaren werd het Gero assortiment uitgebreid met de kwaliteitsnorm Zilduro. (zilverwit metaal, dat verkregen werd door toevoeging van meer nikkel). De Gerofabriek groeide zo uit tot een vooraanstaande leverancier van bestek en pannen.

Aan de andere kant produceerde zij in dezelfde tijd echte decoratiestukken in samenwerking met de Plateelbakkerij Zuid­Holland in Gouda. Verschillende aardewerken voorwerpen, als vazen, schalen en kandelaars werden voorzien van een Gero-tinnen beslag.

In 1922 opende Gero een fabriek in Kopenhagen, Denemarken waar zij voornamelijk producten voor de Deense markt produceerde. Georg Nilsson, werkzaam in Kopenhagen, vestigde zich, na sluiting van deze fabriek, in 1933 in Zeist. Zijn werk kenmerkt zich door het, voor die tijd 'eigenaardige', gehamerde oppervlak en het gebruik van dierlijke ornamenten. Voor de Tweede Wereldoorlog ontwierp Nilsson bestekmodellen die gekenmerkt werden door art deco vormen, gehamerde vormen of in de vorm van een cartouche. Na de oorlog werden zijn ontwerpen strakker en functionalistischer.

Rinze Hamstra (1895-1974) ontwierp voor Gero verschillende verkoopbrochures, reclames en jublileumboeken. Vanaf 1930 ontwierp Hamstra ook vazen, schalen, een rookstel en een waterstel, veelal in Gero-tin. De voorwerpen hebben vrijwel geen versiering. Vanaf 1936 werkte Hamstra in vaste dienst voor Gero.

Vanaf 1945 was, naast Nilsson, industrieel ontwerper Dick Simonis als vormgever werkzaam bij de fabriek. Met een haast Scandinavische vormgeving ontwierp hij tot 1974 voor de Gerofabriek voornamelijk bestek. Functionaliteit stond bij Simonis hoog in het vaandel. Van 1962 tot 1974 was hij de enige vaste ontwerper van Gero.

In 1968 nam de Gero de bekende zilverfabriek P. Bruckmann & Söhne in Heilbron te Duitsland over. Dit had niet de verwachte positieve gevolgen voor de totale omzet. Integendeel; het ging snel bergafwaarts met de Gerofabriek.

In 1974 sloot de Gerofabriek in Zeist en bracht zij de overgebleven productie naar Nieuw-Weerdinge.

In 1986 is Gero samengegaan met Van Kempen en Begeer in Zoetermeer, waar tegenwoordig nog Gero-bestekken worden geproduceerd.