Bestek

In onze hedendaagse maatschappij zijn lepel, vork en mes onlosmakelijk met elkaar verbonden. Echter, ieder onderdeel heeft een zeer verschillende oorsprong. Het mes heeft de oudste rechten. In het stenen tijdperk werden reeds messen gebruikt van steen, onder andere bij de jacht voor het ontdoen van de huiden. Toen men echter het gebruik van ijzer leerde kennen in het Westen, trachtte men dit materiaal zoveel mogelijk te gebruiken en te harden. In het museum in Dyon bewaart men een stalen mes uit het tijdperk vóór Christus, waaruit duidelijk blijkt dat men het mes toen reeds als gebruiksvoorwerp kende. Het tafelmes was reeds in de 10e eeuw na Christus in Frankrijk een bekend gebruiksvoorwerp, maar het duurde tot in de 12e eeuw voordat het mes algemeen in gebruik was. In die tijd ontwierp men steeds meer luxueuze uitvoeringen van het mes, waarbij met name het heft veel aandacht kreeg. Maar merkwaardigerwijs werden de tafels niet gedekt met messen. In die tijd was het de gewoonte voor iedere gast om zijn eigen mes mee te nemen dat gedragen werd in een kunstig versierde schede aan de gordel. Tot het einde van de 16e eeuw bleven, bij gebrek aan een vork, het mes, de lepel en de vingers de gebruikelijke attributen bij de maaltijd. Sindsdien heeft de ontwikkeling van het tafelmes zich snel aangepast aan de wensen en behoeften van de mens.

Omstreeks 1100 hoorde men in Europa voor het eerst van het bestaan van de lepel. Hij is ontstaan uit de behoefte om vloeibare stoffen op te scheppen. Men gebruikte hiervoor aanvankelijk een lompe nap, welke later werd voorzien van een steel. Eeuwen geleden heeft zich dus op deze wijze het ontstaan van de lepel voltrokken om uiteindelijk het sierlijke gebruiksvoorwerp te worden, dat men tegenwoordig gebruikt.

Het ontstaan van de vork dateert van een paar eeuwen later. De oorspronkelijke vork werd gevormd door de vingers. De vork is ontstaan in het Verre Oosten en is in 1611 door een Engelsman, Thomas Caryat, naar het Westen geïmporteerd, die de vork van een van zijn verre reizen meenam. In Europa kende men sinds 1100 reeds een tweetandige vork (de hedendaagse trancheer- of vleesvork), die werd gebruikt om het vlees vast te houden tijdens het snijden. Echter, niemand was in die tijd op het idee gekomen om met deze vork het voedsel naar de mond te brengen. De drietandige vork van Thomas Caryat was in die tijd niet populair, aangezien men gewend was om de vingers bij het eten te gebruiken. Als verbetering is in de loop der tijd de vork met vier tanden ontstaan. Het heeft echter tot in de 19e eeuw geduurd voordat de vork algemeen geaccepteerd was op tafel.
© 2007 - 2017 Oud Zilver | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel